| januari 2005 | ||||||||||||||||||||
| << 2006 | dec - nov - okt - sep - aug - jul - jun - mei - apr - mrt - feb - jan | 2004 >> | ||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||
 | | | |||
| | | |||
| Ten Kley en Beltman ook volgend seizoen hoofdtrainers... | | |||
| | | |||
| Op de nieuwjaarsreceptie heeft de voorzitter gisteravond bekend gemaakt dat de beide hoofdtrainers, Henk ten Kley en Peter Beltman, ook in het nieuwe seizoen 2005/2006 de trainingen van het eerste elftal zullen blijven verzorgen. Het trainersduo is dit seizoen bezig aan hun eerste seizoen bij de CJV'ers als hoofdtrainer.
| | |||
| | | |||
| |||||
| |||||
| | | |||
| | | |||
| De "snert"loop voor de jeugd... | | |||
| | | |||
| Op zaterdag 8 januari 2005 startte de 25e snertloop van de CJV’ers. Dit jaar was de snertloop opgesplitst. De jeugd liep ’s ochtends een parcours van 1km. Om 10.15 uur startte de inschrijving. Enthousiast hadden zich 30 kinderen aangemeld. De kinderen waren opgesplitst in drie leeftijdscategorieën: 6 jaar en jonger (12 deelnemers), 7 en 8 jarigen (14 deelnemers) en 9 jaar en ouder (4 deelnemers). De jongste deelnemer was Mante Tuynman. Deze driejarige heeft de snertloop helemaal zelf uitgelopen. Om 11.00 uur startte de snertloop. De eerste deelnemer kwam al na 4.21 minuten binnen, dit was Tjeerd Postema (speler F1). Luuk v.d. Veen (speler E3) en Marc Brouwer (speler F1) volgden hem. Alle deelnemers kregen bij binnenkomst een vaantje. In plaats van ”snert” kregen de kinderen ranja en een zakje chips. Voor de drie leeftijdscategorieën waren medailles voor de drie snelste. De voorzitter Piet Peet reikte deze uit. In de leeftijdscategorie 6 jaar en jonger waren de snelste: 1. Joost Brouwer (6.13 minuten) 2. Max Koetsier 3. Eef Polman Van de 7 en 8 jarigen waren de snelst: 1. Tjeerd Postema (4.21 minuten) 2. Marc Brouwer 3. Ibrahim Colak In de leeftijdscategorie 9 jaar en ouder waren de snelste: 1. Luuk v.d. Veen (4.57 minuten) 2. Aidan Ernsten 3. Amber Tuynman Het was een sportieve gezellige ochtend. Iedereen die meegeholpen heeft bedankt voor deze geslaagde ochtend! De Jeugdcommissie
| | |||
| | | |||
| |||||
| |||||
| | | |||
| | | |||
| Geen enkel team van de CJV’ers weet Federatietoernooi te winnen… | | |||
| | | |||
| Geen enkel team van de CJV’ers is er dit jaar in geslaagd om het federatie jaarwisselingstoernooi te winnen. Wel stonden de dames en de heren in de finale. De B-junioren werden op doelsaldo in de voorrondes al uitgeschakeld. De dames werden net zoals afgelopen jaar in de finale met penalty’s geklopt door kon.UD. De heren werden in de finalepoule uiteindelijk 4e. Na een slecht begin tegen ABS, dat de titel dit jaar zou winnen, werd er wel met 4-2 gewonnen van kon.UD. De wedstrijd tegen Overwetering werd weer verloren en tegen IJsselstreek werd vrij makkelijk met 4-0 gewonnen. Een tweede plaats was toen nog het hoogst haalbare. Maar de laatste wedstrijd tegen Gazelle werd op het laatste moment toch nog verloren, nadat de scheidsrechters de boel volledig uit de hand lieten lopen. Drie spelers van de CJV’ers kregen tegelijkertijd een tijdstraf van 5 minuten. Dit allemaal omdat Foaud El Kanouni een belachelijke harde schop had gehad, waarvan de scheidsrechters niet vonden dat deze overtreding zwaar genoeg was voor een tijdstraf. Toen aanvoerder Bas Tieman daar wat van zei kon hij naar de kant en toen waren de poppen aan het dansen, ook Eimert van Heerde en Sander Vloedgraven kregen in het tumult een tijdstraf van 5 minuten, waardoor Gazelle de wedstrijd uiteindelijk met 3-2 kon winnen.
| | |||
| | | |||
| |||||
| |||||
| | | |||
| | | |||
| Het eerste zonder botbreuken terug uit Harrachov… | | |||
| | | |||
| Afgelopen donderdagavond, kwam het eerste elftal bij elkaar in de kantine. Na een kort overleg en het uitdelen van de routebeschrijvingen werden om 11 uur de motoren gestart voor de reis naar het Tsjechische Harrachov. Marco, Gordon, Henk en Pepe konden om uiteenlopende redenen niet mee. En op het laatste moment gingen ook Bas en Jos niet mee waardoor de twee gereserveerde plekken opgevuld werden door twee vrienden van Thejo en Tony, zodat er met 20 man kon worden vetrokken. Hieronder volgt een kort reisverslag: De reis ging voorspoedig het was helder weer, dus er werd redelijk doorgeblazen op de Duitse autobahn. Bij het eerste verzamelpunt, enkele honderden kilometers verder werd bij een bezinestation even koffie gedronken. De pomphouder schrok waarschijnlijk zo van deze plotselinge invasie in zijn benzinestationnetje, dat hij direct de politie oppiepte. Binnen enkele minuten kwam er een politieauto polshoogte nemen. Daarna ging de reis weer verder. Als snel sloeg het weer om, en de ene na de ander winterse bui kwam over. Direct kwamen de strooiwagens de snelwegen op. Uren later werd de Poolse grens bereikt, na een lange bestudering van de paspoorten en het vergelijken van de pasfoto’s met de personen in de auto’s mochten we het land binnen. Na ongeveer anderhalf uur ronddolen over het ontzettend vervallen wegennet van dit land en met behulp van de plaatselijke bevolking werd de grens met Tjechië gevonden. Vanaf dat moment bleef de sneeuw op steeds meer plekken liggen, en al vrij snel begonnen de eerste bergen zich aan de dienen. Aangezien volgens de routebeschrijving iedereen moest vertrouwen op super Thejo, reed iedereen daar klakkeloos achteraan. Thejo knalde om een uur of zeven in de ochtend de eerste de beste berg op, waar de sneeuwhoogte bij elke meter toenam. Na enige haarspeldbochtjes, kwam de laatste auto vast te zitten in een bocht waarna de andere auto’s ook moesten stoppen. Direct kwamen de chauffeurs erachter dat ook zij niet meer weg konden rijden vanuit stilstand. Er zat dus niets anders op dan de sneeuwkettingen maar om te binden. Voordat dat gelukt was, was het een uur later en gingen we in het licht verder de berg op. We vroegen ons wel af waarom er nog geen sneeuwschuivers waren gesignaleerd. Na enige bleek boven op de top dat super Thejo onder aan de berg het bordje "doodlopende weg" over het hoofd had gezien. (zie foto nr.5) Wel waren we dichtbij Harrachov, want boven op de berg stond een bordje: fietsroute naar Harrachov nog 20 km. Maar wij moesten eerst weer naar beneden, waar de sneeuwkettingen weer af konden, en waar het navigatiesysteem van super Thejo ons opnieuw in de steek liet. Op gevoel moest dus worden verder gereden, na anderhalf uur kwamen we eindelijk een bordje Harrachov tegen waarop stond dat er nog 16 km moest worden gereden, dat was dus een mooi gemiddelde: 4 km in anderhalf uur. Toch arriveerden we om een uur of tien in de ochtend bij hotel Svornost. Het parkeren bleek moeilijker dan gedacht. Vooral Tony had de grootste moeite om zijn auto op de weg te houden op de kleine helling naar de parkeerplaats. Met een scherp optreden van Richard werd de auto in de goede baan geduwd, waardoor blikschade kon worden voorkomen. Het was de afgelopen twee weken dooi geweest in Harrachov, en het was net weer flink gaan vriezen. En afgelopen nacht was er eindelijk weer een flink pak nieuwe sneeuw gevallen. Na het opbergen van de bagage en een kort ontbijt, werd er meteen naar de skiverhuur gezocht die eigenlijk van 11 tot 3 uur gesloten bleek te zijn. Speciaal voor ons werd deze toch nog even geopend en kon iedereen het juiste formaat ski’s of snowboards uitzoeken. Richard regelde ook direct een ski-cursus voor een aantal die nog nooit op deze latten hadden gestaan. Ook de groep die wilde snowboarden wilde eerst wel een aantal uren les. De skiklas, die bestond uit Richard, Eimert, Chistiaan, Leo, Michael, Eric en Ronald, kon alleen niet wachten op de skiles en zocht een rustig heuveltje op om alvast wat te oefenen, na een half uurtje werden deze talenten alweer weggestuurd omdat het een privé-terrein bleek te zijn. Maar al vrij snel daarna kon de twee uur durende les beginnen. Op een klein bruggetje werden twee uur lang allerlei acrobatische trainingsoefeningen gedaan. Volgens ons alleen maar met het doel van die skileraar om iemand onderuit te latten gaan. Dit lukte hem uiteindelijk bij enkelen, door ze gebukt onder twee poortjes door de sturen en tegelijkertijd de handschoen erover heen te gooien en weer op te vangen. Wij kwamen toch tot de conclusie dat wij ongetwijfeld de beste klas beginners waren die deze leraar ooit gehad had. Vreemd genoeg wilde hij dat niet bevestigen. Na het oefen van het remmen, mocht er na lang doorzeuren toch even geoefend worden op een steiler en langer stukje naast de piste, waarna de les erop zat en er in de tent onderaan de piste nog een warme choco werd gedronken. Daar kwam een vrouw naar Eric toe: "do you have a fire". Eric draaide zich om naar ons: "daar begint het altijd mee". Waarop de vrouw zei "oh, dus ik had het ook in het Nederlands kunnen vragen". Vervolgens werd zijn hoofd net zo rood als zijn skipak. De les van de snowboarders zou trouwens pas de volgende dag beginnen, alleen Ruben oefende deze middag urenlang op een geheime plek waar niemand hem kon vinden. Fouad en Hamza besloten maar direct om het hele weekend geen ski of snowboard aan te raken en zich te verschansen in de bar van het hotel waar de biertjes maar een halve eurocent kosten. Hierdoor zijn wij dus helaas niet getuige geweest van de eerste Marokkaan op ski’s ooit. Ook materiaalman Jan waagde zich niet aan een avontuur op de piste, "dan breek ik alles af" zei hij. Ook Tony is niet actief op de piste gesignaleerd, dat kon niet meer met zijn zwakke enkels. Na het eten was het tijd om ergens een biertje te gaan drinken in een discotheek. Omdat sommige het niet konden laten om de hele weg naar de discotheek elkaar te lopen bekogelen met sneeuwballen, vlogen de sneeuwballen je dus om de oren. Ook Eric kon niet van de sneeuwballen afblijven, en kon het niet nalaten om een sneeuwbal vol op een voorbij rijdende politiewagen te gooien. Hij was meteen aan de beurt, de agent wist niet hoe snel hij moest stoppen om daarna precies de juiste dader uit de grote groep te trekken en mee te slepen naar zijn politieauto waar hij Eric samen met zijn collega om de reden vroeg van deze actie. Nadat Eric met knikkende knieën zei dat er per ongeluk tijdens een sneeuwballengevecht een afgedwaalde sneeuwbal op de auto vloog mocht hij weer gaan. Aangekomen in de discotheek bleek deze niet helemaal van deze tijd. Er was een kleine dansvloer met daaromheen alleen maar tafeltjes. Wel had de eigenaar een beamer opgehangen waar hij de dansvloer ook nog eens op projecteerde. Ook demonstreerde hij ons, op dat moment de enigste bezoekers, even zijn omhoog en omlaag bewegende discolampen, zijn rookmachine en zijn schuimsneeuwmachine. Na een aantal pilsje ging de DJ’s drankjes verloten. Wie als eerste de artiest noemde van het nummer dat hij draaide kreeg zo’n drankje. Richard was in vorm en won er vier. Omdat er bijna niemand binnen kwam, en al zeker geen vrouwen, besloten we na een paar pilsje toch maar om weg te gaan. De eerste vrouw die vlak daarvoor binnen kwam, al was ze een jaar of 45, werd trouwens met luid applaus binnen gehaald. Als snel daarna werd aan de andere kant van Harrachov een nieuwe discotheek gevonden: discoland. Dit viel bij iedereen een stuk beter in de smaak, alhoewel er tijdens de eerste ronde wel een probleem was met de biertap waardoor iedereen aan de veel prijziger desperado’s moest. Maar dit probleem was gelukkig snel weer verholpen. De volgende dag zat (bijna) iedereen weer topfit aan de ontbijttafel, om de basis te leggen voor een vermoeiende dag op de piste. Alleen Peter, Thejo en de twee vrienden van Thejo en Tony waren ervaren skiërs en gingen direct de piste op. De overigen hadden eerst les. Er lag weer een nieuw laagje sneeuw. Deze nacht was er weer enkele centimeters bijgekomen en het was voor de tweede achtereenvolgende dag bewolkt weer. De snowboardklas bestond uit Ruben, Sander, Berry, Jasper en Jelle. Zij kregen uren lang les. In eerste instantie ging het moeizaam maar aan het eind van de dag was er toch een duidelijke verbetering. Wel hoorde ik dat Sander een beetje moeite had met het feit dat zijn maatje Ruben beter kon snowboarden, waarschijnlijk is dat het resultaat van zijn geheime training van de eerste middag. De skiklas begon de dag ook direct met een uurtje les, dit keer met 2 man minder. Cristiaan had het opgegeven, hij vond het skiën niet leuk en had het idee dat het helemaal niets voor hem was. Eric had zich verslapen en wilde eerste nog ontbijten zodat hij zich later bij de groep voegde. Tijdens deze les werd er geleerd om bochtjes te skiën wat aan het eind van het uur resulteerde in een slalomoefening. Daarna was het zelfvertrouwen in de groep zo groot dat besloten werd om na de les het beginnersgedeelte van de piste, met de sleepliftjes, over te slaan en direct in de grote stoeltjeslift te stappen. Dit ging direct al fout bij het instappen van de lift op het punt dat je de lopende band op glijd. Eric ging onderuit en was bang om de lift tegen zijn hoofd te krijgen en riep vervolgens keihard stop, waarna direct de lift op stop werd gezet. Boven op de berg bleek, bij navraag aan enkele skiërs, de blauwe route die uit kwam aan de andere kant van de berg het makkelijkste te zijn. En inderdaad tot halverwege de berg was hij goed te doen, wel gingen sommigen een aantal keren genadeloos hard met de neus de sneeuw in (Eric en Eimert). Halverwege bleek er een keus: of een stijl stuk af, of een klein paadje door, wij kozen als beginners voor de laatste optie. Dit bleek achteraf niet zo slim. Dit paadje bleek heel lastig met om en om links en rechts kleine verhogingen en geen mogelijkheid om te remmen. Ronald die als eerste ging vloog uiteindelijk op volle snelheid horizontaal op een meter hoogte over deze laatste verhoging, waarna de rest heel voorzichtig stukje voor stukje naar beneden probeerde te komen. Leo stuurde op het moment dat het toch te hard dreigde te gaan maar recht ophoog de bosrand in om daar tot stilstand te komen op een boom. Na dit lastige paadje bleek tot onze grote schrik dat we op de rode piste terecht waren gekomen. Alles werd dus alleen nog maar lastiger. Na enig overleg besloten we om aan de zijkant van de piste te gaan staan. Ronald ging als eerste naar beneden. Het eerste gedeelte ging redelijk goed maar al vrij snel bleek de snelheid zo groot te worden dat bochtjes maken er niet meer inzat, en er op het laatste lange en steile gedeelte gewoon keihard recht naar beneden moest worden geskied. Bij het zien van deze beelden heeft de rest van de groep de ski’s maar uitgedaan en is gaan lopen. Alleen Michael heeft zijn ski’s aangehouden en kwam ook zonder te vallen beneden. Omdat we nu aan de verkeerd kant van de berg stonden moesten we dus weer met de lift omhoog. Boven aangekomen bleek er alleen een rode piste te zijn om terug te komen bij het hotel. We hadden dus geen keus. Het eerste gedeelte ging bij de meeste wel redelijk. Maar plotseling kwam er een ontzettend lang en stijl stuk dat je niet eens kon zien als je boven stond omdat het zo stijl was (foto nr.64 is vanuit die positie gemaakt). Hier konden wij als beginners natuurlijk nooit vanaf. Leo, Eric en Richard hebben de ski’s uitgedaan en zijn aan de zijkant van de piste gaan lopen/glijden om beneden te komen. Michael, Eimert en Ronald zijn over de wandelroute die toevallig daar begon verder gegaan, totdat de paden zo klein werden dat de ski’s uit moesten, het laatste gedeelte kon weer geskied worden. De rest van de middag werd besloten om toch maar te oefenen op het onderste gedeelte van de piste, en iedere keer met het sleepliftje omhoog te gaan. Zeker toen het aan het begin van de avond de verlichting op de piste aanging en het erg rustig werd was erg leuk en leerzaam. Helaas kwam de skiklas hierdoor te laat voor het eten en zijn maar in een restaurantje gaan eten. Na het eten was het weer tijd voor discoland, waar een leuke party werd gehouden die tot een uurtje of vier duurde. Alleen Jan vond dat de muziek veel de hard stond, en vond het ook veel te warm. Na lang aandringen deed hij toch maar één van zijn drie truien uit. De volgende ochtend was het weer vroeg ontbijttijd en voor het eerst scheen de zon. Weer ontbraken Eric en Michael aan de ontbijttafel. Deze keer hadden ze zich niet verslapen maar had hun kamergenoot Hamza per ongeluk de hotelkamer van de buitenkant op slot gedraaid. Na een telefoontje naar de receptie werden zij door het hotelpersoneel bevrijd zodat ze toch nog even snel een broodje konden eten. Na het ontbijt ging de snowboardklas weer de piste op voor weer een dagje les. Keer op keer gingen ze met de sleeplift ophoog, om vervolgens weer op hun plankje naar beneden te komen. Aan het eind van de middag gingen deze jongens onder begeleiding van hun leraar met de stoeltjeslift naar de blauwe piste, waar ze beneden werden opgehaald door een auto om zo weer aan de goede kant van de berg te komen. Alleen Sander mocht niet mee van de leraar: dat is "cuiside" zei hij. Ook Jelle besloot om niet mee te gaan, waardoor alleen Ruben, Berry en Jasper mee gingen. De skiklas kwam deze ochtend onderweg naar de piste de skileraar tegen, hij vroeg hoe het gisteren was gegaan. Toen wij antwoorden dat we met de stoeltjeslift omhoog waren gegaan om daar te gaan skiën zei hij terwijl hij met zijn hoofd schudde: "grazy guys". Leo, Eric, Eimert en Richard dachten toen: "laten we nu dan maar verstandig doen". Zij gingen dus naar de sleeplift. Michael en Ronald dachten daar anders over en stapten direct in de stoeltjeslift. Waar een keer of vijf de blauwe piste succesvol werd bedwongen. Ook Eimert en Richard waren na een aantal keren oefen ook naar boven gekomen. Alleen die Eimert bleef keer op keer sneeuwhappen. Hij klapte één keer zelfs zo hard in de sneeuw dat zijn ski het begaf. Gelukkig kon hij beneden een nieuwe ski krijgen, zodat hij weer verder kon. De laatste keer was er dankzij de overvloedige zonneschijn alleen veel sneeuw verdwenen zodat de ski’s over de ijslaag die onder de sneeuw lag gleden. Daardoor werd het erg moeilijk om te remmen. Ook stonden op verschillende plaatsen sneeuwkanonnen die de piste weer van nieuwe sneeuw moesten voorzien. Toen besloten Michael en Ronald dat ze klaar waren voor de rode piste en om dus terug te gaan richting het hotel. Eimert en Richard zouden ook komen maar wilden eerst nog een keer naar de blauwe. Michael en Ronald gingen vast naar de rode piste, die door de zon ook ijzig was geworden. Zij bleven alleen steken vlak voor het steile stuk waar gisteren het wandelpad als ontsnappingsroute werd gebruikt. Ook deze keer was er ernstige twijfel en werd besloten om te wachten op Eimert en Richard. Richard twijfelde niet en dook direct de diepte in, ook Eimert ging er vrij snel achteraan. Na enige tijd twijfelen besloot ook Ronald de gok te wagen, waardoor ook Michael geen keus meer had. Achteraf kan ik niets anders zeggen dan: onverantwoord. Zeker omdat het toen niet bij deze ene keer bleef, maar er vrolijk opnieuw de lift werd ingestapt. Die leraar had echt gelijk met de opmerking van die ochtend. Vanaf 4 uur stopten de liften en werd in de tent onderaan de piste nog enkele biertjes gedronken. Op de terugweg naar het hotel liepen ook Leo en Eric daar nog rond, die hadden al twee uur eerder de ski’s uitgedaan om pilsjes te gaan drinken. Eric was in vrouwelijk gezelschap, het was een Friezin genaamd Paulien die hij deze middag had leren kennen. De webmaster trok natuurlijk direct zijn camera. (zie foto nr.82) Naar verluidt viel ze direct op zijn mooie skipak en zijn bijbehorende zonnebril die hij net die ochtend had gekocht. Het enige wat Eric moest doen was even roepen: "biertjuuuuh". De dag werd voor de derde keer afgesloten in discoland. Dit keer waren wij de enige bezoekers, en moeten ons eigen feestje maken en dat lukte. Eric liep direct naar de DJ en zei net zoals hij altijd bij de Boemel binnenkomt lopen "hé Abse, life is life". De DJ begreep direct wat hij bedoelde en draaide Erics favoriete nummer. Ook deed Eric perfect "gabbertje" Chistiaan na. Of dat nog niet genoeg was organiseerde hij ook nog een stoelendans met barkrukken. De DJ werkte perfect mee door het stopzetten van de muziek. Tegen middennacht maakten we zelf een einde aan het feest en kon de disco de deuren wel sluiten, want ook wij vertrokken. De volgende ochtend werd om negen uur vertrokken voor de 900 km lange terugreis naar Deventer. We kwamen alleen niet zo makkelijk weg. Tony en Thejo konden niet omhoog komen met hun auto. Terwijl de anderen boven op hun wachten en de sneeuwballen naar elkaars hoofd slingerden was daar plotseling het geluid van de Engelse uil, die sinds onze trip naar Londen in 2000 niet meer is gehoord. Op de hoek stond Jan die d.m.v. deze lokroep Tony en Thejo naar boven probeerde te krijgen. Zonder succes na enige tijd bleek dat ze een andere route hadden gevonden en dat ze aan de andere kant Harrachov uit zouden rijden. Op de terugweg werd gekozen om niet door Polen te rijden maar direct de grens met Duitsland over te gaan. Ook daar stonden de mannetjes bij de grens ons op te wachten, bij Fouad werd zelfs het paspoort zorgvuldig gecontroleerd. Toen ze niets konden vinden wezen ze naar Fouad die achterin zat en zeiden dat hij zijn gordel om moest doen, terwijl ze niets zeiden tegen Jasper die ernaast zat en ook geen gordel droeg. Vol gas over de Duitse autobahn werd de route vervolgt naar Deventer. Onderweg was er nog een gezamenlijke korte pitstop bij een tankstation in Dresden, voor het eten van een Deutse bradwurst en voor sommigen een aufwiedersnitzel. Hier kwam dus een einde aan een zeer geslaagd weekend, die zeker voor herhaling vatbaar is. En die zal er ook ongetwijfeld komen…. zie ook: foto’s van Harrachov en kiek v.d. week (sorry deze is niet helemaal scherp, is lastig vanuit een rijdende auto op Tsjechische wegen) en plattegrond skipistes
| | |||
| | | |||
| |||||
| |||||
| | | |||
| | | |||
| De F4 is gestart... | | |||
| | | |||
| Op zaterdag 15 januari was het eindelijk zover. Om 7.45 uur vertrokken we vanaf het clubhuis 
naar de Scheg, waar de F4 pupillen hun eerste wedstrijdjes speelden. Met vijf jongens en één meisje hadden we er precies genoeg. Helaas waren Yamal, Sami en Ovvays verhinderd. De F4 pupillen moesten 5 wedstrijdjes spelen. De kinderen hebben goed hun best gedaan. Noah bleek een echte keeper te zijn, zonder vrees stopte hij heel veel ballen. Overal waar de bal
was, daar was Tom. Al huppelend pakte hij regelmatig de bal van een tegenstander af. Joost heeft al heel goed door wat de regels zijn. Zo wist hij dat de bal ingetrapt moet worden i.p.v
ingooien. Sharona heeft bijna gescoord! Deze dame gaat zeker niet aan de kant voor een
tegenstander. Baris laat zien dat hij al veel van zijn grote broer heeft geleerd. Al rollebollend 
wist ook hij veel de bal af te pakken van de tegenstanders. Onze meest ervaren speler is Max. Als enige heeft hij al wedstrijdervaring. Dit kon je zien, want Max passeerde af en toe zijn tegenstander.
Helaas hebben we nog niet gewonnen. Maar in de laatste twee wedstrijdjes waren onze pupillen al veel op de helft van de tegenstander te vinden. DAVO vond ons zo goed, dat ze ons uitgenodigd hebben om een oefenwedstrijd te komen spelen op 29 januari om 10.00 uur. Op 5 februari mogen we het nog een keer in de zaal proberen.
De F4 heeft ook al een shirtsponsor: Ten Veen Uitgeverijen. Het team zag er professioneel uit.
TVU bedankt!
| | |||
| | | |||
| |||||
| |||||
| | | |||
| | | |||
| Het nieuwe clubblad is er weer... | | |||
| | | |||
| Het nieuwe clubblad valt komende week weer in de brievenbus. Je kunt hem nu alvast lezen door op deze link te klikken. Deze versie is i.v.m. de grootte van het bestand zonder advertenties en is wederom in PDF-formaat (294 kB). PDF-bestanden zijn alleen met Acrobar Reader te openen. Heb je Acrobat Reader nog niet op je harde schijf staan dan kun je het programma downloaden via de adobe-site. (vaak staat het programma ook op de CD van jouw internetprovider). Voor alle duidelijkheid: het clubblad is dus niet in MS-Word te openen, wat sommigen toch nog steeds proberen!
| | |||
| | | |||
| |||||
| |||||
| | | |||
| | | |||
| Volgende week weer training voor de rest-senioren... | | |||
| | | |||
| De tweede helft van het seizoen staat alweer op het punt van beginnen. A.s. donderdag (3 februari) zal dan ook weer de eerste training zijn voor de restsenioren (20:30).
| | |||
| | | |||
| |||||
| |||||
| | | |||
| | | |||
| CJV'ers naar Nederland-Armenië, bestel snel een kaartje... | | |||
| | | |||
| De CJV'ers zal op woensdag 30 maart een bezoek brengen aan het mooiste stadion van Nederland: het Philipsstadion in Eindhoven. Daar zal op deze dag de WK-kwalificatiewedstrijd Nederland-Armenië worden gespeeld. Wij hebben daar 50 kaarten voor weten te bemachtigen. De wedstrijd is om half 9 maar de bus vertrekt al om 2 uur, zodat we ook nog een beetje sfeer kunnen proeven in de binnenstad van Eindhoven. Wil je mee, dan moet je HEEL ERG SNEL reageren. Kaarten (incl.busreis) kosten ongeveer 45 euro. Er zijn nog ongeveer 25 kaarten beschikbaar. Meld je dus vandaag nog bij Niek Roosendaal, Thejo de Boer of Jan de Wilde. Hun telefoonnummers zijn elders op deze site te vinden.
| | |||
| | | |||
| |||||
| |||||