 |
 | |  | |  |  | |  | |  |  | | De CJV’ers de betere ploeg maar verliest in de allerlaatste minuut… | |  |  | |  | |  |  | | Voor de wedstrijd tegen Denekamp, had iedereen het gevoel dat we in Duitsland aan waren gekomen. Niet alleen omdat de Duitse grens niet zover van Denekamp verwijderd is maar ook de Duitstalige muziek die er daar in de kantine gedraaid werd droeg daaraan bij. En hoe kan zo’n gevoel nog extra worden versterkt? Juist ja, door in de allerlaatste minuut, tegen de veldverhouding in, te verliezen!
Nadat er, met dank aan de sneeuw, drie zaterdagen lang geen wedstrijden zijn gespeeld was het ook deze zaterdag twijfelachtig of de wedstrijd wel door kon gaan. De velden hadden door de nachtvorst een wit laagje gekregen en de mist zorgde ervoor dat het zicht niet al te best was en de temperatuur nauwelijks boven nul uitkwam. Maar ten oosten van Hengelo bleek de mist een stuk minder dicht te zijn en er kon dus gewoon gevoetbald worden. Al bleek het veld nog wel erg glad. De CJV’ers was vooral in de eerste helft voetballend een stuk beter dan de koploper Denekamp. Maar kreeg weinig echt goede kansen. En al vroeg in de wedstrijd werd een doelpunt van Sander Vloedgraven afgekeurd wegens buitenspel. Volgens de mensen die op de lijn stonden achter de grensrechter was het vlagsignaal ten onrechte en had het doelpunt goedgekeurd moeten worden. Ook Denekamp kon nauwelijks voor gevaar zorgen. Pas vlak voor de rust kreeg Denekamp met een snelle counter een hele grote kans, een voorzet kon van dichtbij worden ingeschoten, via de voet van keeper Berry Nijland kwam de bal bij een andere spits bij de tweede paal. Maar deze spits was zo verrast door deze plotseling kans dat hij de bal niet meer op het lege doel kon schieten.
In de tweede helft, terwijl de lichtmasten aangingen, was er direct een grote kans voor Christian Hermelink en daarna was Jelle Lubberts nog het dichtst bij een doelpunt. Een mooie diagonale kopbal vanuit één van de weinige hoekschoppen die binnen de lijnen bleef, ging helaas net voorlangs. Na ongeveer een kwartier werd de mist ineens behoorlijk dicht, maar vanaf de middellijn waren de doelen nog net te zien, al was het van de kant soms moeilijk in e schatten hoe gevaarlijk de ballen op goal waren.Tien minuten voor tijd kreeg de ingevallen Björn Rutten binnen de zestien een behoorlijke schop op zijn enkel, maar de scheidsrechter zag er geen penalty in. Het leek erop dat de wedstrijd net zoals enkele maanden geleden in Deventer wederom in een doelpuntloos gelijkspel zou eindigen. Maar helaas. In de laatste minuut werd een hoekschop bij de eerste paal ingekopt. Blijkbaar waren de mensen langs de kant niet de enige die de bal niet meer konden zien…
Uitslag: Denekamp - CJV’ers 1-0 (0-0)
Doelpunten: 1-0 R. Oude Griep (90’)
Opstelling: Berry Nijland, Michiel de Jonge, Bas Tieman, Eimert van Heerde, Eric Haveman, Jelle Lubberts, Marco Schuiterd, Sander Vloedgraven, Michael Zijlstra, Benjamin Labobar (65’ Mahersh Selvakumaran), Chistian Hermelink (78’ Björn Rutten)
Geel: Björn Rutten (CJV’ers), R. Oude Griep (Denekamp) Rood: -
Toeschouwers: veel
Uitslagen en stand 3D: site telegraaf
| |  |  | |  | |  |  |  |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 | |  | |  |  | |  | |  |  | | Verslag van de club van 100... | |  |  | |  | |  |  | | Dierbare clubgenoten,
De Club van Honderd van De CJV‘ers heeft een gedenkwaardig weekeinde in Inzell achter de rug. Gedenkwaardig in meerdere opzichten.
Om te beginnen schitterde in de Zuid-Duitse negorij, waar op zaterdag 17 en zondag 18 december de World Cup-sprintwedstrijden gehouden werden, de schaatsheld die we kwamen aanmoedigen, een zekere Erben Wennemars, louter door afwezigheid. Gedenkwaardig is ook dat de verrichtingen van de schaatsers die wel kwamen opdagen, zich vanwege hevige sneeuwval eveneens aan onze waarneming hebben onttrokken.
Gedenkwaardig is bovendien dat er een opmerkelijk wereldrecord aan gruzelementen ging. Nooit eerder heeft een gezelschap voor een avondje stappen zo’n grote afstand in twee personenbusjes afgelegd (al met al zo’n 1700 kilometer).
Daarbij is het weekeinde gedenkwaardig, omdat de Club van Honderd in een bijzondere algemene ledenvergadering, zowel uitgeschreven als gehouden in het karig gemeubileerde etablissement Schnitzel-Willi, twee nieuwe bestuursleden rijker is geworden, te weten Roel van der Worp (reservevoorzitter) en Hans Peet (commissaris van het materieel (ofwel beheerder van onze nietmachine, perforator, enveloppen en paperclips)).
Boven alles is het weekeinde gedenkwaardig omdat het zeventien personen tellende gezelschap zich, alle ontberingen ten spijt, opperbest heeft vermaakt.
Ofschoon ik u uit kiesheid enkele saillante details moet onthouden, wil ik hierbij een poging wagen enkele hoogtepunten van het uitje zo waarheidsgetrouw mogelijk te schetsen.
Het doel van de onderneming was, zoals ik reeds gememoreerd heb, om in Inzell Erben Wennemars aan te moedigen. De naam van deze sprintwereldkampioen prijkt, zoals wij allen weten, in het ledenbestand van ons geliefde genootschap, sinds hij vorig seizoen in ons clubhuis acte de presence gaf ter begroeting van Eelco Piet van der Veer, die ons op zijn beurt met een deugdelijke verwarming in de kantine heeft verblijd. Een dergelijke voorziening was wel even nodig, want de koude rillingen liepen over onze rug. De hele organisatie van de reis, ja, alles was reeds in kannen en kruiken, toen ons de droeve tijding bereikte dat Wennemars zelf niet naar Inzell zou afreizen. Goede raad was duur. Uiteindelijk besloten wij Wennemars toch maar aan te moedigen, ook al was hij er zelf niet. Met ons enthousiasme zouden wij hem, terwijl hij thuis voor de buis zat, een hart onder de riem kunnen steken. Onze penningmeester, Richard Stam, had daartoe zelfs een spandoek gemaakt om op tv van onze aanwezigheid blijk te geven. Helaas reikte de camera niet hoog genoeg om Richards verdienstelijke staaltje huisvlijt te registreren (wellicht heeft u bovenin beeld nog wel zijn voetsporen in de sneeuw kunnen waarnemen).
Helaas ontbrak, behalve Wennemars, nog een groot aantal coniferen, hetgeen aan het tochtje enige afbreuk deed. Wel mochten wij de bekende tv-commentator Frank Snoeks opmerken, maar daar deze alle enthousiaste toenaderingen slechts met een diepzinnige stilte beantwoordde, konden wij ook uit zijn aanwezigheid onvoldoende vreugde putten.
Een opmerkelijk lid van het reisgezelschap was zonder twijfel Alex Uygun. Hij toog naar Inzell om Kemal Kebab, de Turkse recordhouder op de honderd meter (14 minuten en 24,17 seconden), aan te moedigen. Helaas ontbrak deze talentrijke schaatsenrijder in Inzell evenzeer op het appel. Regel veertien, lid vier sub C van het reglement van de wereldschaatsbond ISU schrijft namelijk klip en klaar voor, dat het ten strengste verboden is om bij World Cupwedstrijden gebruik te maken van hulpstukken. Ofwel, om het voor de leek begrijpelijk te houden: het schaatsen achter een stoel mag niet. Gelukkig liet Alex zich door dit droef stemmende bericht niet uit het veld slaan. Met een oranje sjaal rond zijn hals geknoopt, begaf hij zich naar de tribune, alwaar hij het precies vier minuten en 5,35 seconden heeft uitgehouden. Daarna kon men hem aantreffen in een belendend proeflokaal, alwaar het gros van het gezelschap verpozing zocht en vond. Voor de proeve van integratie, waarvoor Alex in het verre Inzell met vlag en wimpel slaagde, nemen wij onze pet af. Wij hopen dit aimabele heerschap nog dikwijls in ons clubhuis de hand te mogen drukken en hem ook in toekomstige avonturen aan onze zijde te vinden.
Niet minder bewondering dienen wij te koesteren voor de chauffeurs die ons van Deventer naar Inzell en vice versa vervoerden. Richard Stam en Tony Wagenaar bestonden het om dit klusje schadevrij te klaren. Bedenk wel, zij hebben in hun eentje 1700 kilometer gereden, dus zonder aflossing. Wie hen na hun winterslaap tegenkomt, wordt geacht onmiddellijk en zonder enige aarzeling een diepe buiging te maken. Wat zeg ik, maak er maar meteen twee.
In navrante tegenstelling tot onze wakkere piloten moeten wij enkele spelers van ons veteranenelftal ten tonele voeren. Deze lieden hebben zich onderweg vooral overgegeven aan knikkebollen, doezelen, soezen en dommelen, tenzij zij zich schaamteloos met slapen onledig hielden. Nu ik dit heb moeten meemaken, ben ik er niet geruster op geworden dat het zesde dit seizoen nog tot aanvaardbare prestaties komt. Als verzachtende omstandigheid wil ik aanvoeren dat zij, op de schaarse momenten dat zij hun ogen open hadden, een grote dosis geestigheid aan de dag legden. Ook kan ik getuigen dat zij in een cafe en in een feestzaal in Inzell, waar de meesten van ons zichzelf na alle omzwervingen terugvonden, een buitengewoon wakkere indruk wekten. Althans, tot het moment waarop wij wijselijk besloten onze hotelkamers op te zoeken. Dit doel werd nog voor het ochtendgloren daadwerkelijk gevonden.
Tot slot stel ik met groot plezier vast dat Roel van der Worp en Hans Peet zich als bijzondere wakkere reisgezellen hebben onderscheiden. In een schnitzelrestaurant te Inzell, ons door de grote gids Gerrit de Weerd gewezen, hebben wij hen voor het bestuur van de Club van Honderd verkiesbaar gesteld. Dit voorstel werd met een verrassend grote meerderheid (alleen Roel van der Worp en Hans Peet stemden tegen) aangenomen. Wij zien de bijdragen van deze verdienstelijke clubgenoten met belangstelling tegemoet.
Met sportieve groeten,
Eric Mondeel, voorzitter.
PS volgend seizoen hopen wij een profvoetbalwedstrijd in Engeland bij te wonen. Word tijdig lid, opdat ook u deelgenoot van onze wederwaardigheden kunt worden.
klik hier voor de foto's van het Inzell-uitje
| |  |  | |  | |  |  |  |
 |
 |
| |